CIAŁO – spacer sensoryczny

GDZIE: MNK Wyspiański, Pl. Sikorskiego 6, Ogrody rzeźbiarek   

CO: Barbara Falender, “Hommage dla Aliny Szapocznikow”, 2023, czarny wapień dębnicki 

JAK SIĘ PRZYGOTOWAĆ: warto ubrać wygodne buty i niekrępujące ruchów ubranie 

KIEDY: pon, śr, czw – nieczynne 

ZADANIE SLOW ART:  spacer sensoryczny 

Slow Art wywodzi się z ruchu Slow Food, który narodził się w 1986 roku we Włoszech z inicjatywy Carlo Petriniego. W książce “Pochwała powolności”, dziennikarz Carl Honoré, opisuje ruch Slow, obejmujący m.in. modę, podróże, kino, jako subkulturę opartą na uważności na doświadczenie i głębszym przeżywaniu codzienności. W duchu tej idei Slow Art zachęca do powolnego, świadomego oglądania sztuki. To zaproszenie, by zaangażować całe ciało i zmysły w kontakt z dziełem. 

Obcowanie z rzeźbą to coś więcej niż tylko patrzenie. Zanim pojawi się interpretacja, to ciało musi zbliżyć się do dzieła – staje się pierwszym narzędziem odbioru. Rzeźba Barbary Falender “Hommage dla Aliny Szapocznikow” prowokuje do ruchu: do krążenia wokół niej, do zmiany perspektywy. Gdy się poruszasz, czujesz napięcie mięśni, ciężar ciała, rytm oddechu i bicia serca – wszystko to wpływa na sposób, w jaki odbierasz dzieło zakorzenione w przestrzeni.

Rzeźba staje się zwierciadłem – wywołuje mikrogesty, emocje, czasem opór. To doświadczenie cielesne nabiera szczególnej wagi, gdy rzeźba dotyka tematów związanych z ciałem – jego kruchością, seksualnością, przemianami, a fizyczne współodczuwanie pozwala poczuć, co może dziać się wewnątrz materii. 

Monumentalne dzieło Barbary Falender to kompozycja złożona z trzech odrębnych elementów, które wspólnie układają się w sylwetkę leżącej kobiety: twarz, tors okryty kołdrą oraz skrzyżowane stopy. Gładkie, precyzyjnie opracowane fragmenty ciała silnie kontrastują z powierzchniami celowo pozostawionymi w stanie surowym – nieobrobionymi lub jedynie pobieżnie ociosanymi. Jak zauważa kuratorka szlaku, Agata Małodobry, organiczny, matowy charakter tych nieopracowanych części przypomina o samym procesie rzeźbienia – o stopniowym wyłanianiu się cielesnej formy z kamiennej bryły. To intymny, materialny gest wdzięczności i uznania jednej rzeźbiarki wobec drugiej.

TERAZ TY:

1.

Stań lub usiądź w pobliżu rzeźby. Skieruj wzrok na wybraną część — może zaokrąglenie formy stóp lub rąk, szczelinę między ustami, a może na kołdrę, która okrywa, wręcz przygniata postać kobiety.

Zadaj sobie pytania:
Jaką przyjmuję postawę? Czy coś się we mnie zmienia, gdy patrzę dłużej?  Czy moje ciało się napina, czy rozluźnia?

2.

Wybierz fragment rzeźby, np. linię szczęki i szyi, pustkę między formami.
Spróbuj odtworzyć ten kształt własnym ciałem — dłonią, ramieniem, całym_ą sobą.
Jakie wywołuje to w Tobie emocje lub odczucia? Czy to gest oporu, czułości, siły?

Stań tak, by w jednej z tych przestrzeni zobaczyć cień swojego ciała.
Jak to wpływa na Twoje poczucie obecności?

3.

Barbara Falender uważa, że zwiedzający powinni dotknąć jej prac, poczuć ich fakturę, kontrasty gładkości i szorstkości. Dotknij rzeźby! Zwróć uwagę na to co czujesz pod palcami: ciepło czy chłód, porowatość, gładkość lub chropowatość. Zwróć uwagę na różnice: centralna część rzeźby, którą zajmuje kołdra, została wykonana z dużego, szorstkiego kamienia, podczas gdy ciało kobiety jest gładkie i wypolerowane.

4.

Zamknij oczy. Weź głęboki wdech i wydech…
Obserwuj, co słyszysz wokół: rozmowy, zgiełk miasta, a może śpiew ptaków?
Czy promienie słońca muskają Twoją twarz? Być może pada deszcz albo popycha Cię wiatr?

Otwórz oczy i pomyśl, jak wszystkie te odgłosy i doznania wpływają na odbiór dzieła. Czy nadają mu kolejne warstwy znaczeniowe?